توکل، امداد الهي
تمام سعي و تلاش انسان ها در زندگي براي اين است که به خوشبختي برسند و زندگي سعادت مندانه اي داشته باشند. زندگي که از فشار و استرس فارغ و آرامش بر آن حکمفرما باشد تا بتوانند در سايه اين آرامش به اهداف و آرمان ها نايل شوند.
اکنون سوال اين است که در زندگي مومنانه چه اصل و قاعده اي متضمن سعادت و بهره مندي از زندگي و سرنوشت خوب است؟ و کدام عنصر و عامل اخلاقي و معنوي پشتوانه اين حيات طيبه و معنوي در دنياي پرهياهو و سراسر استرس است؟
پاسخ اين سوال در مکتب تربيتي قرآن کريم، اصل «توکل» است. قرآن کريم در ده ها آيه شريفه «توکل» را به عنوان يک اصل اساسي در سبک زندگي اسلامي و ايماني مطرح مي کند و آن را صفت مومنان و منشي پايدار و مستحکم در سيره زندگي پيامبران(ص) مي شمارد.شايد بارها از حضور عيني خدا در زندگي شنيده باشيد و يا اين پرسش به ذهن تان خطور کرده باشد که نقش و تجلي خدا در واقعيت زندگي چيست؟
«توکل» همان حضور ملموس و تجلي عيني حضرت حق و پروردگار يکتا در زندگي تک تک ما انسان هاست.«توکل» در حقيقت همان امداد الهي است که سراسر زندگي مومنان را در برمي گيرد و کمک کار و ياور آنان در لحظه لحظه هاي زندگي مجاهدانه به ويژه در گذرشان از پيچ هاي سخت تاريخي است. تاکيد مکرري که قرآن کريم درباره «توکل» مومنان بر خداوند دارد (تا جايي که در آيات متعددي اين تعبير و شبيه آن آمده است:«و علي الله فليتوکل المؤمنون» بنگريد به: آل عمران؛ ۱۲۲ و ۱۶۰ - مائده:۱۱ و ۲۳- انفال: ۲-توبه: ۵۱-يونس:۸۴-ابراهيم:۱۱ و...) همه و همه براي تحکيم اين تربيت قرآني و رسوخ آن در ذهن و جان مومنان است. علاوه بر اين تاکيدهايي که اشاره شد، خداوند در آيه شريفه دوم سوره انفال «توکل» را از صفات و ويژگي هاي مومنان مي شمارد و مي فرمايد: «اِنَّما المُؤمِنُونَ الَّذينَ اِذا ذُکِرَ اللهُ وَ جِلَت قُلُوبُهُم وَ اِذا تُلِيَت عَلَيهِم آياتُهُ زادَتهُم ايماناً وَ عَلي رَبِّهِم يَتَوَکَّلوُنَ: مومنان تنها کساني هستند که چون ياد خدا به ميان آيد دل هايشان مي ترسد و چون آيات او بر آنان خوانده شود، بر ايمانشان مي افزايد و همواره به پروردگارشان توکل مي کنند.»
